Geriatrik Romatoid Artritli Hastaların Klinik Özellikleri ve Biyolojik Hastalık Modifiye Edici Antiromatizmal İlaçların Sonuçları

Özet

Amaç: Yaşam beklentisi ve kalitesindeki artış, daha iyi tedavi ve geç başlangıçlı RA tanısında artış olması nedeni ile geriatrik romatoid artrit (RA) popülasyonunda artış oluşmuştur.İlaç etkileşimleri, maligniteler, enfeksiyonlar ve toksisiteler geriatrik yaş grubunda dikkat edilmesi gereken önemli konulardır. Biyolojik ajan tedavisi alan geriatrik RA hastaları hakkında sonuç ve bilgiler yeterli değildir. Bizim bu çalışmadaki amacımız, geriatrik RA hastalarının klinik özelliklerini, biyolojik ajanların etkinlik ve güvenliğini ve tedavi sonuçlarını değerlendirmektir.

Gereç ve yöntemler: Bu çalışma romatoloji kliniğinde tanımlayıcı gözlemsel bir çalışma olarak tasarlanmıştır. Geriatrik hastalar 65 yaş ve üstü olarak tanımlandı. Biyolojik tedavi öncesi ve tedavi sırasında hastaların yaş, cinsiyet, akut faz reaktanları, otoantikorlar, hepatik/böbrek fonksiyon testleri, ekstraartiküler organ tutulumu, kullanılan ilaçlar, hastalık aktivitesi, yan etki profili, enfeksiyon ve maligniteler değerlendirildi. Veriler normallik dağılımına göre sayı, frekans, yüzde, ortalama±standart sapma veya median olarak verildi. İstatistiksel analiz olarak Wilcoxon ve Friedman testleri kullanıldı.

Bulgular: Çalışmaya yaş ortalaması 69.3±4.6 yıl olan 56 geriatrik RA hastası alındı. Hastaların %25'i biyolojik ajan kullanmaktaydı. Geriatrik RA hastalarında biyolojik ajan tedavisi ile birlikte hastalık aktivitesi düzeldi. RA hastalarında kreatinin, glomerüler filtrasyon hızı, alanin aminotransferaz ve aspartat aminotransferaz düzeylerinde biyolojik ajan tedavisinin 6. ayında ve son vizitte bazal değerlere göre anlamlı bir farklılık saptanmadı. Takiplerde malignite, otoimmünite, enjeksiyon bölgesi reaksiyonları, mortalite ve hematolojik olaylar saptanmadı.

Sonuç: Bu çalışma, RA'lı geriatrik hastalarda biyolojik ajanların etkili ve güvenli olduğunu göstermiştir. Yaşlanma ile fonksiyonlardaki değişiklikler, komorbid hastalıklar ve diğer ilaçların kullanımı nedeniyle tedavinin bireyselleştirilmesi gerekebilir.