Acil Servise Başvuran İş Kazalarının Demografik Analizi

Özet

Amaç: Bu çalışmada acil servise iş kazaları nedeniyle başvuran hastaların; demografik özelliklerini ve yaralanma mekanizmalarını belirleyip, iş kazası sonucunda gelişen iş görmezlik süresini, ortalama maliyet değerini ve acilde sonlanım durumunu açığa çıkarmayı amaçladık.

Gereç ve Yöntemler: Çalışma retrospektif gözlemsel vaka serisi olarak yapıldı. Hastaların demografik verileri, yaralanma bulguları, cerrahi tedavi ve hastaneye yatış gereksinimleri, hastanede yatış gün süreleri kayıt altına alındı. Hastaların acil serviste sonlanımı, ortalama maliyet değeri ve iş göremezlik durumu değerlendirildi.

Bulgular: Çalışmaya dahil edilen 2540 hastanın %88.4'ü erkek, %11.6'i kadındı. Hastaların yaş ortalaması 34.4±9.6 idi. En sık görülen lezyon tipi %43.2 (n=1097) yumuşak doku travmaları iken, en sık yaralanmalar %69 (n=1744) ile ekstremitelerde gerçekleşti. Hastaların cinsiyetlere göre ortalama maliyet değerleri incelendiğinde erkekler (149.3±5.1) ile kadınlar (128.2±13.1) arasında istatiksel olarak anlamlı fark saptanmadı (p=0.135). Hastaların %39.6'sında iş gücü kaybı (mean: 33.9±57.3 gün) gelişti. Erkeklerin iş gücü kaybı (34.3±57.3 gün) ile kadınlar (28.7±53.3 gün) arasında istatiksel olarak anlamlı fark saptanmadı (p=0.397). Hastaların %19,5'inin (n=495) yaralanmalarının basit tıbbi müdahale ile giderilemeyeceği ve %1.2'sinin (n=31) hayati tehlikesinin olduğu tespit edildi. Hastaların % 88.5'i (n=2248) acil servisten taburcu edilirken, %1.1'i (n=28) yoğun bakıma, % 5.8'i (n=148) servise yatırıldı ve % 0.2'si (n=5) acil serviste öldü.

Sonuç: İş kazaları en sık genç erkeklerde ve ekstremite yaralanması şeklinde görülmektedir. Acil servise başvuran iş kazalarının önemli bir kısmının ayaktan tedavi edilerek taburcu edilmesi, hayatı tehdit eden yaralanmaların az olması; iş kazalarının gerçek sebeplerinin tespit edilerek, iş yerinde alınabilecek önlemlerle bu kazaların önüne geçilebileceğini düşündürmektedir.